ز دست دیده و دل هر دو فریاد
که هرچه دیده وینه دل کنه یاد
بسازم خنجری نیشش ز پولاد
زنم بردیده تا دل گرده آزاد

Labels: Baba Taher, Poetry, شعر، بابا طاهر

مازیار، 2:04 PM